2012: poczekalnia

Łatwiejsza część podsumowania już była, teraz czas na płyty ze świata. Najpierw miejsca 35-16 bez opisów, te zaczną się wraz z pierwszą piętnastką, jak w przypadku albumów polskich. Pod tytułami kryją się linki do tuby.

35. AU - "Both Lights"

34. Patti Smith - "Banga"

33. Sambasunda Quintet - "Java"

32. Amadou & Mariam - "Folila"

31. Howlin Rain - "Russian Wilds"

30. Garbage - "Not Your Kind of People"

29. The Stray Birds - "The Stray Birds"

28. Ramzi Aburedwan - "Reflections of Palestine"

27. Barefoot Dance of the Sea - "Beneath Closed Eyes"
26. Choban Elektrik - "Choban Elektrik"

25. Neil Young & Crazy Horse - "Psychedelic Pill"

24. Alkibar Gignor - "La Paix"

23. Mati Zundel - "Amazonico Gravitante"

22. The Asteroids Galaxy Tour - "Out of Frequency"

21. Marina & the Diamonds - "Electra Heart"

20. Fang Island - "Major"

19. Boy Friend - "Boy Friend"

18. The Gaslight Anthem - "Handwritten"

17. Goat - "World Music"

16. The Bombay Royale - "You Me Bullets Love"

Uskudar 30 XII 2012

1. Ramzi Aburedwan - Bordeaux
2. Ramzi Aburedwan - Tahrir
3. Yemen - On the Desert
4. Alte Zachen - Gimel 99
5. Choban Elektrik - Kopanitsa
6. Kapela ze Wsi Warszawa - Bendzie wojna
7. Babadag - Futro
8. Mati Zundel - La Cumbia de la Loviya
9. Bomba Estereo - Pajaros
10. Alkibar Gignor - Zeinabou
12. Guelewar - Ya Mom Samaray
13. Terakaft - Imad Halan
14. Amadou & Mariam - Dougou Badia (feat. Santigold)
15. Royal Band de Thies - Cherie Coco
16. Firewater - Strange Life
17. Kristi Stassinopoulou & Stathis Kalyviotis - Mes Tou Aegou Ta Nera
18. OM - Sinai

Alkibar Gignor - La Paix

Kilka dni przed przeczytaniem artykułu o wprowadzaniu w Azawad prawa szariackiego i wyrugowaniu muzyki, trafiłem na naprawdę fantastyczną płytę właśnie stamtąd. Wiem, uwielbiam wszystko, co pochodzi z Mali, ale Alkibar Gignor nawet na tym tle są wyjątkowi.

Ich debiut zaczyna się od dość typowego pustynnego bluesa w duchu Alego Farki Tourego czy Boubacara Traore. Gdy grają spokojnie są jednym z wielu bardzo dobrych malijskich zespołów. Wszystko zmienia się, gdy podepną swoje gitary do wzmacniaczy. Wtedy przeobrażają się w pełnokrwisty garażowy zespół. Nie wiem, czy to sprawka partyzanckiej jakości nagrań Chrisa Kirkleya z Sahelsounds, ale na pustyni to do tej pory grali tak tylko Inerane. Przesterowane gitary, nerwowa perkusja, dysonanse, skandowane wokale - ten opis bardziej by pasował do jakiejś brooklyńskiej kapeli, a jednak równie dobrze oddaje to, co dzieje się na :La Paix". Oczywiście, malijskość Alkibar Gignor jest niezaprzeczalna i stanowi bardzo ważny element ich muzyki, ale to zupełnie nowe podejście do wielowiekowej tradycji i umiejętne korzystanie z dorobku Tinariwen bez ani grama czołobitności tak częstej wśród tuareskich zespołów sprawia, że zespołu z Niafunke słucha się niezwykle dobrze.

Chłopaki uciekli ze swojego rodzinnego miasta, rzeczywistość znów okazała się silniejsza. Mam jednak nadzieję, że świat jeszcze o nich usłyszy, bo zasługują na to, jak niewielu innych.