1. Na tegorocznego Open’era pojechałem z bardzo sprecyzowanymi
planami. I prawie udało mi się je wypełnić. Z siedmiu koncertów, które chciałem
zobaczyć, nie udało mi się dotrzeć tylko na dwa. I jak widać, nie pojechałem do
Gdyni, by latać między scenami. Nie, od tego jest OFF.
2. Dzień pierwszy to na początek Toro y Moi. Byłem ciekaw, czy
spodoba mi się tak bardzo, jak w Powiększeniu. Było jeszcze lepiej, bo jeszcze bardziej
funkowo. Podobnie, jak w zeszłym roku, Chaz z zespołem skupił się na „Underneath
the Pine”, a z „Causers of This” zagrali chyba tylko dwa kawałki, które były
najsłabszymi momentami koncertu. Bundick wydawał się być mniej spięty niż
ostatnio, ale nadal uwielbienie, z jakim spotyka się w Polsce chyba nadal go przerasta.
Trudno mu się dziwić, namiot o 19 był dość szczelnie wypełniony. Z Toro wyrwałem się chwilkę przed końcem, bo
nie dało się już wytrzymać w tej duchocie, choć do trójkowego namiotu z
zeszłorocznego OFFa trochę brakowało.
3. Bardzo żałuję, że Bloc Party spędziłem socjalizując się w
strefie gastro, a nie tańcując pod sceną. Z tego, co było słychać przy namiocie
Onetu, naprawdę dawali radę. Zobaczyłem tylko samą końcówkę. Odbiłem to sobie
na Franz Ferdinand, głównym powodzie przyjazdu do Gdyni. Nie zawiedli. To
prawdziwa koncertowa maszyna. Jeśli miałbym ich do czegokolwiek przyrównać to
byłoby Lamborghini. Klasa i perfekcja. Zaczęli od „Matinee”, potem polecieli w
przeplatankę hitów z nowościami, których zagrali naprawdę sporo. Nowy album zapowiada
się bardzo obiecująco. Zakończyli rozbudowanymi „Outsiders” i „This Fire”, a ja
wytańczyłem się okrutnie. Za to Alex Kapranos mógłby sobie zmienić stylówę, bo obecnie wygląda jak Zagłoba z tą podgoloną głową i wąsem.
4. Następny dzień zaczął się od ulewy, która w połączeniu z
wysokimi temperaturami zamieniła Babie Doły w oborę. Nie przeszkodziło to
jednak w wystepie Mumford & Sons, co prawda przesuniętym o dwadzieścia
minut, ale na szczęście Brytyjczycy grali już w słońcu. Największym
zaskoczeniem tego koncertu był fakt, że mają mnóstwo, naprawdę mnóstwo
nastoletnich fanek. A może powinienem był napisać ma, bo pewnie tym wszystkim
dziewczętom chodziło o Marcusa Mumforda. Zagrali energetycznie, podobnie, jak
Franz Ferdinand zagrali sporo nowości. No taki ładny folk po prostu, mi się
podobało.
5. Janelle Monae zrobiła ogromny show, z konferansjerem,
tańczącą synchrony orkiestrą, przebierankami. Na szczęście nie przesłoniło to
fantastycznej muzyki, Monae zagrał wszystkie swoje hity, jedną nowość, cover Jackson
5. No właśnie, ona nie jest następczynią Eryki Badu, jak ją niektórzy
określają, tylko Jacko. Dziewczyna ma ogromną muzyczną wyobraźnię i wie, co
chce osiągnąć. Liczę, że druga płyta będzie jeszcze lepsza niż „ArchAndroid”.
To była najszybsza godzina na festiwalu.
6. Na sam koniec zostali The XX. Ascetyczna magia. Kilka dźwięków
robiących piorunujące wrażenie, do tego niezwykła scenografia, scena spowita w
oparach dymu i wielki X najpierw przezroczysty, potem również wypełniony dymem.
Tradycyjnie dla tegorocznej edycji festiwali iksy również przeplatały nowości z
materiałem z debiutu, i też nie mogli nadziwić się entuzjastycznej reakcji
publiczności.
7. I tak minęły mi dwa dni w Gdyni.
